تبلیغات
*پرسش مهر17* - پیوند هیجان خشم با جرم خشونت آمیز
*پرسش مهر17*
 

اللّهمّ صَلِّ على مُحمُدٍ و على آلِ مُحمّدٍ كَمَا صَلَّیتَ عَلى آلِ اِبراهیمَ اِنَّكَ حَمیدٌ مجیدٌ اللّهمّ بارِك علَى مُحَمّدٍ و على آل محمد كما باركتَ على آل ابراهیمَ اِنّكَ حمیدٌ مجیدٌ

به گزارش پایگاه خبری پلیس ، در ادامه این یادداشت آمده است ؛ حجم انبوهی از شواهد آماری و یافته متقن تحقیقاتی در دست است که آشکار می سازد بسیاری از قتل های صورت گرفته خواه در خانواده یا در محیط بزرگتر "جامعه" از پیش برنامه ریزی شده نبوده است و قاتلان، به ویژه آنانی که سن شان از دوره شبابی فراتر نرفته است، قصد آن نداشته اند که به حیات قربانی نگون بخت خویش خاتمه بخشند.

آنان در دام هیجان رام نشده و به انقیاد در نیامده ی خشم و عصبانیت خویش فرو غلتیده اند و به ناگه مرتکب رفتاری شده اند که جامعه، آن را "تبهکاری" نام می نهد و لاجرم مستوجب مجازات های شدیدی همچون ستاندن جان قاتل، و یا حبس هایی است که عمر را به فنا و نیستی می برد.

بی نیازی به هیچ حجت و برهانی در آن گروه از قاتلانی که از پیش برای دست یازیدن به عمل شنیع و توجیه ناپذیر قتل طرح و نقشه در انداخته اند، تعمداً نام خود را در شمار تبهکاران جای داده اند، پیوند خشم و قتل نمایان تر است.

اینان، برخلاف گروه قاتلان تکانشی که ناخواسته و از پیش برنامه ریزی نشده، حیات را از قربانی خود ستانده اند، طی یک دوره نسبتاً طولانی، "نفرت، کینه و خصومت" را آنچنان در ذهن و ضمیر خود پرورانده اند که وجود آنان "ر از خشم"گشته است.

جان لبریز از خشم نیز، به ویژه آنگاه که معطوف آماج نگون بخت معینی است، گویی راهی جز ارتکاب قتل نمی شناسد و لاجرم اگر مانعی پرتوان و قدرتمند پیش روی خود نیابد نقشه شوم خود را به منصه ظهور می رساند.

بنابراین در هر دو حالت مذکور میان هیجان خشم و عصبانیت و رفتار بزهکارانه قتل، ارتباط و پیوند قطعی و اثبات شده ای وجود دارد؛ این پیوند آنچنان نیرومند است که می توان آن را " پیوند علّی گ تلقی نمود.

در سطوری که در پی می آید ابعاد این پیوند به اجمال در چند بند تشریح می شود.

خشمی که منتهی به قتل می شود

از شواهد و اسناد چنین پیداست که در شماری از افراد جامعه پیوند بین هیجان، خشم و وقوع پدیده مکدر ساز روحیه جامعه، یعنی قتل، نیرومند تر است.

این افراد را می توان به چند دسته تقسیم کرد:

گروهی از آنان کسانی هستندکه به سبب ترکیب عوامل "زیستی، روانی و اجتماعی"، به ویژه عوامل "درون خانوادگی "دچار یک نشانگان بالینی به نام "اختلال شخصیت مرزی "شده اند. اینان همانهایی هستند که دچار نوسانات شدید خلقی اند و با ویژگیهایی نظیر " پیش بینی ناپذیر بودن "، بی ثباتی و کنش های خود تخریب گرانه، از افراد طبیعی (نرمال ) جامعه متمایز می گردند.

آشفتگی در خانواده ها

تجارب انبوه بالینی نشان داده است که اینگونه افراد در خانواده هایی پرورش یافته اند که مشخصه بارز آنها "آشفتگی مزمن" است؛ در چنین خانواده هایی "خشونت، تحقیر و توهین"امری عادی است و "بی تعهدی، بی وفایی وکژکارکردی" رفتاری رایج است.


دیگر گروهی که غضبناکی و خشونت ورزی شان سریع تر از قتل سر بر می آورد آنهایی اند که "جامعه ستیز"، یا به تعبیر تلطیف شده تر "روان دردمند "، نام گرفته اند؛ شدت ستیز و ستمگری این گروه علیه جامعه و افراد آن بسی فزون تر از گروه نخست است.

نبود وجدان ملامت گر در برخی پرخاشگران

گروه اول شاید از روزگار چیزی بیاموزند و از پیامد اقدام تبهکارانه دیگران عبرت گیرند لیکن در گروه دوم دشوار است بتوان نشانی از عبرت آموزی و ندامت نشان کرد، گویی نظام روانی اینان فاقد عامل بازدارنده نیرومندی به نام "وجدان ملامت گر" است.

به هر روی، چنانچه در پی شناسایی ریشه این "بدکارکردی" روانی اجتماعی برآئیم بلادرنگ سر از خانواده جامعه ستیزان در می آوریم. آنان نیز نه تنها در محیطی طبیعی فرا نبالیده اند بلکه از همان کودکی و تا پایان نوجوانی، انواع قساوت ها و خشونت ها و اجحاف ها را به نظاره نشسته اند وشاید هرگز طعم شیرین عاطفه درون خانوادگی را نچشیده اند.

" تکانشگران "، یعنی آنانی که بی تامل و اندیشه به کنش گری می پردازند و آنانی که در سال های رشد قسمت لُب پیشانی مغز آنان ضربه شدید دیده است و نیز گروهی که نیاموخته اند که چگونه خلق و خویِ " پیش تمدنیِ" خویش را مهار و تعدیل کنند و متناسب با دوران تمدن یافتگی، آن را سروسامان بخشند، از جمله دیگر گروه هایی هستند که هیجان خشمشان سریع تر به منتهی الیه خود می رسد و لاجرم ممکن است با ارتکاب قتل ، مُهرِ پایان به حیات زیستی و روانی خود بزنند.

نزاع های دسته جمعی و قتل

مضاف براین پیوند خشم و قتل در آن دسته از رفتارهای طغیانگرانه و خشونت آمیزی که نام "زاع دسته جمعی" بر آن نهاده اند، محکم تر است؛ یعنی آدم ها آنگاه که درگیر یک نزاع جمعی می گردند گویی سریع تر قوه عاقله و ظرفیت عقلانی خود را به کناری می نهند و در تندخویی و سبعیت از دیگر ارگانیسم ها سبقت می گیرند.

تبیین علمی و نظری پیوند خشم و خشونت یا قتل، ساده می نماید. از همین روی در این مجال تنها چند نکته یاد آوری می شود: نخست آنکه یافته های عصب- روان شناختی نشان داده است که به هنگام فروشدن در دام خشم ، به ویژه خشم شدید، مهار "کژ کرتکسی" مغز از میان برمی خیزد و رفتار فرد به کل متاثر از سطوح "زیر کرتکسی" می گردد؛ آشکار است که در چنین شرایطی گویی"عقل، منطق و دور اندیشی"به یکباره به محاق می رود.

دوم آنکه، در خشونت و نزاع دسته جمعی ، نزاع گران از همدیگر تاثیر می پذیرند و هیجانات آنان به یکدیگر سرایت می نماید؛ این رخ داد (یعنی سرایت هیجان از یکی به دیگری ) آنقدر ادامه می یابد تا به نقطه اوج خود برسد، درنقطه اوج نیز، بروز رفتار به غایت تندی و سبعیت می رسد.

سوم آنکه به هنگام فرو غلتیدن در خشم و غضبناکی خون از اندام های مرکزی بدن به اندام های پیرامونی جهت می یابد و لاجرم توان فرد چندین و چند برابر افزایش می یابد. به همین سبب ، در چنین شرایطی حتی یک ضربه فرد ممکن است حیات را از دیگری بستاند و یا آسیب جدی بر او وارد سازد ( و شواهد نشان داده است که بسیاری از قتل های درون خانوادگی ناشی از این عامل است) . سرانجام ضروری است که یاد آوری شود دسترسی به ابزارهای خشونت ، حتی یک کارد میوه خوری ، می تواند در اندک زمانی نزاع وخشونت را به ارتکاب قتل منجر نماید.

راهکار ها


3.چاره چیست؟ پاسخ ساده است : خشم و خشونت را باید فرو گذاشت و دانست که "فرو گذاشتن خشم، موفقیت و سعادت بزرگی در زندگی است". 

این مهم نیز زمانی میسر می گردد که مهارت های مدیریت هیجان فرا گرفته شوند.در این مجال تنها چند راهکار فهرست می شوند.

الف) راهکار نخست "ترویج فرهنگ رواداری و مدارا در خانواده" است.چناچنه اعضای بزرگتر خانواده در برابر نظرات و دیدگاه های مختلف یک دیگر با صبر و بردباری و مدارا واکنش نشان دهند فرزندان نیز می آموزند که در جامعه و در برابر دیگران با صبوری و شکوری واکنش نشان دهند .

ب) راهکار دوم "تامل پیش از کنش " است.

شواهد نشان از آن دارند که اگر افراد پیش از دست یازیدن به هر اقدامی اندکی تامل نمایند بسیاری از رفتارهای تکانشگرانه خشم آلود مهار می گردند و فرصت ظهور و بروز نمی یابند.

ج) راهکار سوم " رواج فرهنگ گفت و گو در خانواده" است؛ چناچنه اعضای خانواده بیاموزند که تعارضات و اختلافات خود را با بهرهگیری از زبان و به شیوه های مسالمت آمیز از میان برانند بخش عمده ای از خشونت ها از میان برمی خیزند.


د) راهکار چهارم"انجام غربال گری در مدارس" به منظور شناسایی و درمان افراد مستعد جامعه ستیز است.

ه) راهکار پنجم "آموزش مهارتهای کنترل خشم" به همه اعضای خانواده است.پژوهشها نشان داده اند که بسیاری از افراد جامعه نیاموخته اند که چگونه مانع از تبدیل هیجان خشم و عصبانیت خود به رفتار پرخاشگرانه شوند.

امیدوارم در مجالی دیگر این راهکارها را بیش تر تشریح نمایم.

معاون اجتماعی نیروی انتظامی

سردار سعید منتظر المهدی







طبقه بندی: مقاله، 
برچسب ها: خشم، پرسش مهر، قتل،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 27 دی 1395 توسط رضا زائری
لوگوی دوستان
لینک دوستان

بالای صفحه



تمامی حقوق این وبلاگ برای <-BlogTitle-> محفوظ است.>